Object moved

Object moved to here.



szukaj
 
 
 
AKTY PRAWNE
SłUżBY KONSERWATORSKIE
KRAJOWA EWIDENCJA ZABYTKóW
Zabytki ruchome
Zabytki nieruchome
Zabytki techniki
 
GMINNA EWIDENCJA ZABYTKóW
ZABYTKOWE PARKI I OGRODY
DOKUMENTACJA PRAC KONSERWATORSKICH
ŚWIATOWE DZIEDZICTWO
POMNIKI HISTORII
PARKI KULTUROWE
MUZEA POLSKIE
Dobre praktyki
Ogłoszenia muzealne
 
ARCHEOLOGIA
AZP
Poradnik inwestora
e-Archeo
Prawdy i mity
Konferencja
 
KWARTALNIK "OCHRONA ZABYTKóW"
KOBIDZ DLA DZIECI I MłODZIEżY
PLIKI DO POBRANIA
PORADNIK DO OPRACOWANIA GMINNEGO PROGRAMU OPIEKI NAD ZABYTKAMI




 


Otwarcie wystawy "1 architekt, 1 fotograf"
Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków
data dodania: 28.01.2008 (data modyfikacji: 08-02-2008)


4 lutego w Ermitażu w warszawskich Łazienkach Królewskich odbyło się uroczyste otwarcie wystawy „1 ARCHITEKT, 1 FOTOGRAF”, która prezentuje twórczość Jana Witkiewicza Koszczyca udokumentowaną w fotografiach przez Jerzego Szandomirskiego.

Organizatoremi wystawy jest Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków we współpracy z Zarządem Głównym Towarzystwa Opieki nad Zabytkami.

Wystawę można zwiedzać do 29 lutego w godz. 10.00-16.00 w Ermitażu (ul. Myśliwiecka 1A).

     














Jan Witkiewicz Koszczyc (1881-1958) wielki polski architekt, konserwator zabytków i działacz społeczny. Dążył do stworzenia nowoczesnych koncepcji architektonicznych powiązanych z tradycyjnymi motywami polskiej architektury.

Urodzony w Urdominie (obecnie Litwa) pochodził ze słynnej rodziny Witkiewiczów. Gimnazjum ukończył w Mińsku (obecnie Białoruś). W latach 1899-1904 w studiował w Warszawie, Lwowie i w Monachium. Jako uczeń i student należał do tajnych organizacji, za co znalazł się w carskim więzieniu. Porzuciwszy politykę, zajął się pracą społeczną i oświatową w Warszawie i powiecie puławskim.

W latach 1904-1905 współpracował w Zakopanem ze stryjem Stanisławem Witkiewiczem, twórcą stylu zakopiańskiego. W 1905 r. został zaproszony do Nałęczowa przez Stefana Żeromskiego, gdzie zbudował letni dom nazwany Chatą i Ochronkę dla dzieci, zaprojektowane w stylu zakopiańskim. Od 1907 r. związany był z Towarzystwem Opieki nad Zabytkami Przeszłości.

W 1908 ożenił się z córką Oktawii Żeromskiej – Henryką Rodkiewiczówną, pasierbicą Żeromskiego. W 1915 r. w czasie I wojny światowej został aresztowany i osadzony w więzieniu na Zamku w Lublinie, a następnie wysłany do więzienia w Moskwie. Zwolniony za kaucją, wyjechał do Mińska, gdzie przez trzy lata prowadził szkołę zawodową dla dzieci wygnańców. W 1918 r. został zwolniony i powrócił do rodziny do Nałęczowa. Tam zaprojektował i zbudował wiele obiektów: willę Brzozy, Aptekę, Szkołę Rzemiosł Budowlanych, Mauzoleum Adama, willę przy ulicy Poniatowskiego i pomnik w Parku Zdrojowym. 

W 1919 r. przeniósł do Kazimierza Dolnego Szkołę Rzemiosł Budowlanych, prowadząc ją częściowo z własnych funduszy oraz korzystając z pomocy szwajcarskiego Czerwonego Krzyża. Oprócz szkoły, zbudował także w Kazimierzu: Dom Kifnerów, Dom Potworowskich i Łaźnie Miejskie. W ramach pracy w TOnZP odbudował i konserwował Kamienicę Celejowską i Kamienicę Przybyłów oraz opracowywał plany zabudowy miasta, a nawet przez rok był pierwszym konserwatorem zabytków Kazimierza.

W 1925 r. przeniósł się do Warszawy w związku z budową według jego projektu Szkoły Głównej Handlowej. Kolejne jego projekty i realizacje to: Sanatorium dla Dzieci w Zakopanem, Sanatorium w Rabsztynie, Szkoła Rodzin Wojskowych w Warszawie, Prewentorium dla Dzieci w Otwocku i wiele innych. W 1930 r. w konkursie na Świątynię Opatrzności w Warszawie zdobył jedną z trzech równorzędnych pierwszych nagród.

Jako konserwator  zajmował się, m. in. zabezpieczaniem konstrukcji w kościołach: w Lądzie nad Wartą, w Kościelnej Wsi, w Belsku i Tumie koło Łęczycy oraz odbudową pałacu w Otwocku Wielkim. II wojnę światową spędził w okolicach Warszawy. Po jej zakończeniu poświęcił się pracy w Głównym Urzędzie Konserwatorskim oraz działalności społecznej na rzecz zabytków w ramach PTTK, poza tym jako uznany architekt oceniał projekty, zasiadał w jury, pisał podręczniki. W 1952 r. został członkiem PAN.
Zmarł 25 października 1958 roku.

Jerzy Szandomirski z żoną Henryką
Jerzy Szandomirski, urodzony w 1926 r. w Białymstoku, od 1939 r. mieszkał w Warszawie.
Pierwszy raz zetknął się z fotografią w konspiracyjnym laboratorium.
Działał w AK, brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie pracował jako młodszy laborant fotograficzny w Naczelnej Dyrekcji Muzeów i Ochrony Zabytków.
W 1951 r. rozpoczął pracę się w powołanym wówczas Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków, gdzie samodzielnie wykonywał zdjęcia dokumentacyjne konserwowanych i inwentaryzowanych zabytków.

W 1964 r. ukończył technikum fotograficzne i został awansowany na starszego fotografa. W tym czasie rozpoczął, wraz z Wacławem Górskim, inwentaryzację budownictwa drewnianego na Rzeszowszczyźnie, zwieńczoną w 1967 r. wystawą w Rzeszowie. Wykonywał również monografie fotograficzne w Kalwarii Zebrzydowskiej, Pelplinie, Toruniu oraz inwentaryzację zabytków w Gdańsku i we Wrocławiu.  Przeprowadził, wraz z Górskim, inwentaryzację fotograficzną Kanału Augustowskiego, także zakończoną wystawą, która odbyła się w 1975 r.

Jerzy Szandomirski w trakcie wykonywania
prac dokumentacyjnych
W 1977 r. objął funkcję kierownika pracowni fotograficznej i archiwum fotograficznego Oddziału Warszawskiego PP PKZ, a także został mianowany głównym specjalistą dokumentacji fotograficznej prac konserwatorskich. Organizował wówczas m.in. prace dokumentacyjne przy odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie.
Prowadził inwentaryzację zabytków Białostocczyzny, zakończoną wielką wystawą fotograficzną w Białymstoku.
Brał udział w pracach eksportowych PKZ: we Frankfurcie nad Menem, w Moskwie, Tallinie, Rydze, Wilnie i na Słowacji.
Prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiej i na zjazdach fotografów PP PKZ na temat różnych technik fotografowania oraz zabezpieczania i konserwacji negatywów.

Przed przejściem na emeryturę w 1987 r. przygotował autorską wystawę fotograficzną. Będąc na emeryturze, współpracował z PKZ, kontrolował pracownie fotograficzne w Polsce i wykonywał zdjęcia promocyjne polskich dokonań konserwatorskich za granicą.

Po zakończeniu pracy zawodowej zajął się dokumentacją fotograficzną architektury teścia, Jana Witkiewicza Koszczyca, w czym pomagał mu syn, Andrzej Szandomirski, również fotograf.
           
Jerzy Szandomirski był wielokrotnie odznaczony medalami za ochronę zabytków, a w 1984 r. po zakończeniu odbudowy Zamku Królewskiego, otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.  

Teksty życiorysów: Ewa Mockałło


Autor: 

Magda Stec

Osoba wprowadzająca: 

Magda Stec

Data utworzenia: 

28.01.2008r.

Data publikacji: 

05.02.2008r. 14:30

Ostatnia zmiana: 

08.02.2008r. 10:11
(Magda Stec)

drukuj stronę




 
 
 
  aktualizacja: 05.09.2006
  o nas | projekty i programy | kalendarz wydarzeń | partnerzy | kontakt  
 

2005 - Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków

email: media@kobidz.pl
 
 
Lublin Poznan Torun Gdansk Lódz Bialystok Olsztyn Szczecin Zielona Góra Leknica Rzeszów Wrocław Kraków Kielce Warszawa - Główna Siedziba Opole