KIELCE
  Object moved

Object moved to here.



szukaj
 
 
 
Zasięg terytorialny ośrodka
 
ROBIDZ NA CO DZIEŃ
ARCHIWUM I BIBLIOTEKA
WYDAWNICTWA
Serie wydawnicze
Publikacje
WYSTAWY W RAMACH EDD
GALERIA FOTO
DLA DZIECI (CEO)
SESJE NAUKOWE
 
POMNIKI HISTORII
KRZEMIONKI
PROJEKTOWANE POMNIKI
 
ZABYTKI REGIONU - ŚWIĘTOKRZYSKI ALBUM
KOŚCIOŁY I KLASZTORY
DWORY i PAŁACE
INNE
 
DO POBRANIA
DOKUMENTY
 
ZABYTKI ZAGROŻONE
ZABYTKI URATOWANE
RUINY
 
ETNOGRAFIA
BUDOWNICTWO DREWNIANE MIAST I MIASTECZEK KIELECCZYZNY
IZBY REGIONALNE
 
BUDOWNICZOWIE I ARCHITEKCI KIELECCZYZNY
PORTRETY
 
SZLAKI TEMATYCZNE
ŚW. MIKOŁAJA
ARCHITEKTURY DREWNIANEJ
FUNERALNY (CMENTARZE)
 
NOWE KSIĄŻKI
O ZABYTKACH W REGIONIE
 
PARKI KULTUROWE
PARKI KULTUROWE
 
GMINY WYRÓŻNIONE
GMINY
 
KIELCIANA
ACTA KIELCIANA
 




 


IMIELNO Kościół
Regionalny Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków w Kielcach
data dodania: 21.08.2006 (data modyfikacji: 11-09-2006)


Gmina Imielno, powiat jędrzejowski. Zespół kościoła parafialnego pod wezwaniem św. Mikołaja, kościół to obiekt murowany z 1 połowu XIII w.

      Wieś Imielno leży kilkanaście kilometrów od Jędrzejowa, kilka kilometrów na południe od drogi prowadzącej do Chmielnika, a dalej do Szydłowa.. Jej pierwszymi właścicielami byli członkowie rycerskiego rodu Porajów pieczętującego się Różą. Podobno protoplastą tego rodu był brat św. Wojciecha, czeski rycerz imieniem Poraj, a ostatnim z rodu - biskup krakowski Wincenty, bardziej znany pod imieniem Kadłubka. Wieś pierwotnie nazywała się Jemielno, a nazwa ta pochodzi od słowa „jemioła”. Srebrna róża Porajów i jemioła znalazły się w herbie gminy, w 1998 roku zatwierdzonym uchwałą lokalnego samorządu.
      Z historycznych dokumentów wiemy, że parafia w Imielnie /wówczas zapisanym jako Gemelno/ istniała już w roku 1326, a plebanem był wtedy Jan. Kościół, którego patronem jest św. Mikołaj, jest znacznie starszy od pierwszej wzmianki w pergaminach. Na podstawie analizy szczegółów kamieniarki jego powstanie datuje się na 2. ćwierć XIII stulecia.
      Romański kościół w Imielnie był trójnawową bazyliką filarową z dostawionym od wschodu prostokątnym prezbiterium. Materiałem konstrukcyjnym były ciosy z pińczowskiego wapienia o bardzo regularnym układzie. Wnętrza prezbiterium /i być może bocznych naw/ przykrywały najprawdopodobniej sklepienia żebrowe, z których pozostały jedynie „służki” narożne, wtopione w narożniki filarów. Nawa główna posiadała najpewniej drewniany pułap.
      Mimo przebudów w kościele z Imielna zachowało się wyjątkowo dużo pierwotnych, romańskich elementów – ściany korpusu nawowego i prezbiterium przetrwały niemal w całości. Wyjątek stanowi tu ściana zamykająca od wschodu prezbiterium, którą aby uniknąć katastrofy budowlanej, w roku 1913 rozebrano i wymurowano na nowo, z tych samych co poprzednio materiałów. Zmieniły się niektóre detale architektoniczne; w czasach gotyku /2. połowa XV stulecia/ powiększono otwory okienne, zaś w okresie baroku przerobiono resztę okien /za wyjątkiem okna w północnej ścianie prezbiterium/ a portale korpusu nawowego zastąpiono nowymi, barokowymi. Zmianą największą było wykonanie w XVII wieku we wnętrzu kościoła barokowych sklepień kolebkowo - krzyżowych
      Zmieniła się, a ściślej: uległa przysłonięciu pierwotna bryła kościoła. Po obu bokach pojawiły się kaplice - symetrycznie usytuowane, choć mocno różniące się między sobą. Jedną z nich, tę od strony południowej, profesor Świechowski uznaje za gotycką, choć inne źródła uważają ja za nowszą, siedemnastowieczną. Ma ona plan kwadratu i nakrywa ją spłaszczona kopuła na trompach. Kaplica północna na zewnątrz ma plan prostokąta, choć we wnętrzu jest ośmioboczna; nakrywa ją kolebka z lune-tami. Zakrystia, dobudowana w XVII stuleciu do północnej ściany prezbiterium oraz dwie kruchty dostawione od północy i zachodu dopełniają kompozycję brył tworzącą dzisiejszy kościół. Dachy prezbiterium i nawy głównej są dwuspadowe, naw bocznych pulpitowe; nad kaplicami są kopuły ze „ślepymi” latarniami.
      Z detali gotyckich warte wspomnienia są: ostrołukowy portal w północnej ścianie prezbiterium /w typie zwanym „długoszowym”/ oraz wmurowana w ścianę kaplicy południowej piętnastowieczna płaskorzeźba przedstawiająca Chrystusa w studni. Wyposażenie kościoła nie jest już tak stare. Główny ołtarz jest barokowy, ołtarze kaplic i korpus ambony – późnobarokowe.


drukuj stronę


 
 
 
  aktualizacja: 05.09.2006
  o nas | projekty i programy | współpraca | zabytki  
 

2005 - Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków

email: mpak@kobidz.pl